همه با هم

همه با هم سوار شویم. پلکان روبرویمان قرنهاست گسترده شده است. جنس آن در زمانهای متفاوت فرقهایی کرده است، اما همیشه خود را نشان داده است و دعوتی برای سوار شدن به آخرین مرکب بر طاقی چوبی بالای آن دیده می شود. آری جنس طاقی، همیشه چوبی بوده است. اگر تا امروز شکی مانده است که کجا می برد ما را، بی پرده می گویم می بردمان پشت آخرین ترسهای درونمان. آخرین جایی که می شود آرمید. آرامِ آرام. مرکب؟ وای از نقصان کلام و صد وای از  ترس شنیدن. صد آه.

  
نویسنده : حامد ملک ; ساعت ۱:٢٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ تیر ۱۳۸۸
تگ ها :