زمان اشتباه!

هماره کُشتن، سببی ندارد! جز آنقدر بی سببی که سهوی بر لحظه ای آرام نشستن باشد؛ آنی بی جستجوی جانی برای سوختن.

هماره گَشتن، سببی ندارد! جز آنقدر بی مکانی که جهدی بر آنی قرار گرفتن باشد؛ لحظه ای بی جستجوی صحنه ای برای تسخیر.

هماره رفتن را شاید سببی باشد. دوری جستن از بی مکانان و بی سببان...

  
نویسنده : حامد ملک ; ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۱ آبان ۱۳٩۱
تگ ها :